انجمن جغرافیایی ایران جغرافیا (نشریۀ انجمن جغرافیایی ایران) 2783-3739 13 45 2015 08 23 Consequences of social security of geographical distribution of religious minorities in Tehran پیامدهای امنیت اجتماعی توزیع جغرافیایی اقلیت های دینی در تهران 53 77 701273 FA تقی کاظمی دانشگاه تهران، ایران. محمدتقی رهنمایی دانشگاه تهران ایران. اسماعیل علی اکبری دانشگاه تهران، ایران. Journal Article 2023 01 21 While examining the geographical distribution of religious minorities, namely Armenians, Assyrians, Zoroastrians, and Kilimians in Tehran, this article emphasizes its social security implications. For this purpose, theoretical issues related to the topic were raised first, and then the primary patterns of geographical distribution of religious minorities in Tehran were presented. Following that, the current patterns of their geographical distribution were analyzed and the factors of convergence and divergence of religious minorities were analyzed and it was found that the geographical distribution of religious minorities in Tehran does not have a special spatial order. That is, in some cases, they have settled and live separately (such as the majority of the Armenian population and some of the Zoroastrian population). In other cases, they live scattered in the city of Tehran. Despite the ups and downs that religious minorities and their relationship with the government have had throughout history, from the point of view of social security, there are many capacities for their convergence in Tehran, which if properly planned, these capacities can be put into practice. transformed and took advantage of its opportunities to deepen social security. این مقاله ضمن بررسی توزیع جغرافیایی اقلیت های دینی، یعنی ارمنی ها، آشوری ها، زرتشتی ها و کلیمی ها در تهران به پیامدهای امنیت اجتماعی آن تاکید دارد. برای این منظور ابتدا مباحث نظری مرتبط با موضوع مطرح شده و سپس الگوهای اولیه توزیع جغرافیایی اقلیت های دینی در تهران ارائه شد. بدنبال آن الگوهای کنونی توزیع جغرافیایی آنها تشریح و عوامل همگرایی و واگرایی اقلیت های دینی مورد بررسی قرار گرفت و مشخص شد، پراکنش جغرافیایی اقلیت های دینی در تهران از انتظام فضایی خاصی برخوردار نیست. یعنی در بعضی موارد به صورت جدایی گزینی اسکان یافته-اند و زندگی می نمایند (مثل غالب جمعیت ارامنه و برخی از جمعیت زرتشتی). در موارد دیگر به صورت پراکنده در سطح شهر تهران سکونت دارند. به رغم فراز و فرودهایی که اقلیت های دینی و رابطه آنها در طول تاریخ با حکومت داشته، از منظر امنیت اجتماعی ظرفیت های زیادی برای همگرایی آنها در تهران وجود دارد، که در صورت برنامه ریزی مناسب می توان این ظرفیت ها را از قوه به فعل تبدیل کرد و از فرصت های آن برای تعمیق امنیت اجتماعی بهره جست. https://mag.iga.ir/article_701273_7dd77aca51e3e861bc4d4db44f02d38e.pdf