ارائه الگوی نقش اجتماعات محلی در توسعه پایدار اجتماعی شهرها (مطالعه موردی منطقه 8 شهر تهران)

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد یادگار امام ، شهرری، ایران.

2 استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یادگار امام، شهرری، ایران.

3 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران.

4 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی روستایی ، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یادگار امام، شهرری، ایران.

چکیده

نمود بارز پایداری اجتماعی شهرها بر پایه محله پایدار و اجتماعات محلی قابل مشاهده است. که عوامل بسیاری در انسجام و شکل گیری اجتماعات محلی دخیل هستند که شناخت و میزان تاثیرگذاری آن ها در پایداری اجتماعی در قالب یک الگوی بهینه اهمیت بسیاری دارد. از این رو هدف پژوهش حاضر، ارائه الگویی از پایداری اجتماعی با نقش اجتماعات محلی بر اساس شاخص های توسعه پایدار اجتماعی و اجتماعات محلی و بررسی ارتباط درونی و پنهانی بین متغیرها و شاخص ها می باشد. تحقیق حاضر از نوع کاربردی و روش کار از نوع آمیخته (توصیفی – تحلیلی) و جمع آوری داده به دو روش کتابخانه ای و میدانی و از ابزار پرسشنامه است. جامعه آماری گروه خبرگان در رشته های جغرافیا و برنامه ریزی شهری، شهرسازی و جامعه شناسی است و حجم نمونه با استفاده از نرم افزار SAMPLE POWER برابر با 100 نفر برآورد گردیده است. روش نمونه‌گیری احتمالی و تصادفی ساده در نظر گرفته شده است. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از مدل معادلات ساختاری و نرم افزار ایموس بهره گرفته شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که وضعیت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به ترتیب به میزان 0/155 ، 0/750 و 0/403 بر اجتماعات محلی اثرگذار هستند و اجتماعات محلی نیز به میزان 0/632 بر پایداری اجتماعی تاثیر مثبت و معنادار دارد. بنابراین تحقیق حاضر معتقد است که نظام برنامه ریزی شهری برای توسعه پایدار اجتماعی شهر بایستی به سمت رویکرد برنامه ریزی اجتماع محور سوق داده شود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Provide a model for the role of local communities in the sustainable social development of cities (Case study: District 8 of Tehran)

نویسندگان [English]

  • Maryam Rahmani lashgary 1
  • Alireza Estelaji 2
  • Azita Rajabi 3
  • Majid Valishariatpanahi 4
1 PhD Student in Geography and Urban Planning, Islamic Azad University, Yadegar Imam Branch, Shahrerey, Iran.
2 Professor of Geography and Urban Planning, Islamic Azad University, Yadegar Imam Branch, Shahrerey, Iran.
3 Associate Professor of Geography and Urban Planning, Islamic Azad University, Central Tehran Branch, Tehran, Iran.
4 Associate Professor of Geography and Rural Planning, Islamic Azad University, Yadegar Imam, Shahreray, Iran.
چکیده [English]

Extended Abstract
Introduction
In today's urban planning literature, the neighborhood is considered as a social structure and a cultural phenomenon with a clear border and identity and various factors are crucial and effective in weakening or strengthening it. Today, local communities exercise a positive impact on urban social sustainability on account of their nature. But despite the human focus on defining sustainability, it is Surprising that scant attention has been accorded to the definition of social sustainability in environmental disciplines. However, social sustainability is one of the three pillars and frameworks of sustainable development. One of the foremost categories of social sustainability is the socialization of neighborhoods for all social strata and groups and the occurrence of social interactions in light of social sustainability for them. The need to create social communities and interactions includes building trust, sense of belonging, and participation because the restoration of civil society and the promotion of participation shall not be possible without the restoration of local communities, the protection of the local public sphere, and the provision of local participation. And local communities are considered as one of the main prerequisites for moving towards a sustainable urban future. In other words, these communities are vital elements and one of the strategies for sustainable social development of a neighborhood. In the meantime, the metropolis of Tehran as a political, economic and social center of the country for reasons such as lack of social convergence, lack of social capital and participatory spirit among local residents, lack of sense of spatial belonging and weakness in neighborhood management ties in the field of social sustainability are prone to weaknesses and have not thus benefited from social capitals. And these issues have led to the loss of real formation of local communities among neighborhoods in Tehran and this has led to severe divergence in social interactions and communications. Therefore, this study aims to measure the effectiveness and the role of social interactions in neighborhoods pertaining to region 8 of Tehran in social sustainability.
 
Methodology
The present study has been developed by using a descriptive-analytical method with an applied nature in the form of structural equations. Data were collected by library and field method (by questionnaire). The statistical population of the experts group consists of geography and urban planning, urban planning and sociology, which is used to determine the sample size using SAMPLE POWER software and using structural equations method in the data analysis section, as well as in order to generalize and rate the scales and consider the confidence interval of 0.95 and the coefficient of influence of 0.19 and considering the number of hidden and obvious variables. One hundred people were estimated to be selected by simple random probable method. According to theoretical literature and background and studies, research variables including social sustainability as exogenous variable and local communities which can be measured by three social, economic and cultural variables were identified as endogenous variables and a total of 20 indicators. For a proper validity of the questionnaire, the opinions of professors and elites have been used so that the indicators explaining the indicators were sent to 25 people in the form of questionnaires and they were asked to measure the initial validity between the indicators of the questionnaire. Finally, the data collected in SPSS software and taking descriptive statistics and subsequent analysis in structural equations (SEM) were implemented. Data analysis was performed by Amos software.
 
Results and Discussion
In studying the paths and coefficients obtained in the research assumptions in the first stage, three economic, social and cultural conditions have a significant effect on local communities and local communities on social sustainability. Based on the amount of path coefficient (beta), the intensity of the effect and the direction of these studied pathways have also been evaluated positively. Beta value in the path of economic situation affects local communities with coefficient of 0.155, social status on local communities with coefficient of 0.570 and cultural status on local communities with coefficient of 0.403 and finally local communities affect social stability with coefficient of 0.632. Among the variables affecting local communities, social status had the greatest effect and then cultural status and finally economic status. Finally, local communities have an effect of 0.632 on social sustainability in region 8 of Tehran. In other words, if the exogenous variable (independent) of local communities changes one unit, social sustainability will change by 0.632 units in the same positive direction. Therefore, it can be said that the research hypothesis, which is the role of local communities on sustainable social development, will be confirmed.
 
Conclusion
According to the conceptual model of the research, it was found that economic factors and social factors and cultural factors affect local communities, but the impact factor of each of these factors on local communities is different. The results which confirm the positive and significant role of local communities on social sustainability, with the results of Sajjadi and Vahedi Yeganeh (2017), who considered the role of local communities' participation in social sustainability significant and also, with the results of The Research of Dadashpour et al. (2012), which investigated and explained the position of trust in local communities and considered it significant; also, with the results of the research, Dadashpour et al. (2012), who investigated and explained the position of trust in local communities and considered it significant. The results achieved by Pourahmad et al explained that the role of neighborhood management in social sustainability is aligned.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Local communities
  • Sustainable development
  • Social sustainability
  • District 8 of Tehran
  1. پوراحمد، احمد؛ بابایی، حمیدرضا و رفیع، ابوالفضل (1397) تبیین نقش مدیریت محله ای بر پایداری اجتماعی شهر تهران از طریق سرمایه های اجتماعی ارتباط دهنده شهری، شهر ایرانی اسلامی، دوره8، شمارۀ31، صص. 82-75.
  2. تیموری، ایرج؛ فرهودی، رحمت الله؛ رهنمایی، محمدتقی و قرخلو، مهدی (1391) ارزیابی پایداری اجتماعی با استفاده از منطق فازی (مطالعۀ موردی : شهر تهران)، فصلنامه جغرافیا، دوره 10، شماره 35، صص.20-39.
  3. حبیبی، محسن و سعیدی رضوانی، هادی (1384) کاوشی نظری در شرایط ایران، شهرسازی مشارکتی، هنرهای زیبا، دورۀ 24، شمارۀ 4، صص. 24-15.
  4. داداش پور، هاشم؛ علیزاده، بهرام و رستمی، فرامرز (1391) بررسی و تبیین جایگاه اعتماد در اجتماعات محلی (مطالعۀ موردی محله دولاب شهر تهران)، فصلنامه برنامه ریزی رفاه و توسعۀ اجتماعی، دورۀ 3، شمارۀ11، صص. 239-215.
  5. دانش مهر، حسین؛ کریمی، علیرضا و محمدی، انور (1397) بررسی وضعیت پایداری اجتماعی منطقۀ 7 شهرداری تهران با تأکید بر راهکارهای تقویت آن، مطالعات جامعه شناختی شهری، دورۀ 8 ، شمارۀ 27، صص. 39-1.
  6. رهنمایی، محمدتقی؛ فرهودی، رحمت الله، قالیباف، محمدباقر و هادی پور، حلیمه خاتون (1386)، سیر تحول ساختاری و عملکردی محله در شهرهای ایران، فصلنامه جغرافیا، دوره 5، شماره 12، صص. 21-43.
  7. رفیع پور، سعید؛ داداش پور، هاشم و رفیعیان، مجتبی (1389) بررسی ظرفیت های سرمایۀ اجتماعی در چارچوب برنامه ریزی محله مبنا، فصلنامه برنامه ریزی رفاه و توسعۀ اجتماعی، دورۀ 2، شمارۀ 3، صص.58-60.
  8. زارع، الهام؛ فرامرزی اصل، مهسا و عباسی پارام، الناز (1399) بررسی نقش مشارکت اجتماعات محلی در توسعۀ پایدار اجتماعی شهرها، معماری و شهر سازی پایدار، دورۀ 8، شماره 1، صص. 101-117.
  9. سجادی، ژیلا و واحدی یگانه، فرید (1396) نقش مشارکت اجتماعات محلی در توسعۀ پایدار اجتماعی شهرها (مورد مطالعه: محلۀ سرتپوله – شهر سنندج)، فصلنامه برنامه ریزی منطقه ای، دورۀ 7، شمارۀ 28، صص. 166-151..
  10. صدوق، سید حسین؛ سجادی، ژیلا و امیری، نورالدین (1394) تحلیل پایداری اجتماعی اثرات توسعه صنعتی منطقۀ ویژۀ پارس جنوبی در بخش عسلویه، فصلنامه جغرافیا، دوره جدید ، شماره 41، صص.64-81  .
  11. فنی، زهره و الوغبیش، داوود (1396) مدیریت محله ای و پایداری اجتماعی زندگی شهری (مطالعۀ موردی: محلۀ ولنجک در منطقۀ یک تهران)، مطالعات جامعه شناختی شهری، دورۀ 8، شمارۀ 25، صص. 62-43.
  12. کرمی، اسلام و محمدحسینی، پریسا (1397) بررسی تأثیر اجتماع پذیری فضاهای عمومی بر پایداری اجتماعی مجتمع های مسکونی (مطالعۀ موردی: مجتمع های مسکن مهر اردبیل)، مطالعات شهری، شماره 26، صص. 56-43.
  13. عبداللهی، علی(1394) اولویت بندی شاخص های مؤثر توسعۀ پایدار شهری در کرمان ، فصلنامه جغرافیا، دوره جدید، شماره 47، صص. 254-268.
  14. مشکینی، ابوالفضل؛ برهانی، کاظم و شعبان زاده نمینی، رضا (1392) تحلیل فضایی سنجش پایداری اجتماعی شهری ( مورد مطالعه: مناطق 22 گانه شهر تهران)، فصلنامه جغرافیا، دوره11، شماره 39، صص.187-220
  15. مشکینی، ابوالفضل(1392) ارزیابی الگوی مدیریت محله، مبتنی بر شاخص های حکمروایی مطلوب شهری (مطالعۀ موردی: محلۀ اوین، تهران)، مطالعات شهری، شماره 6، صص. 42-31.
  16. Barton, H. (2003) Shaping Neighborhoods a guide for health, sustainability and vitality,  Spon Press.
  17. Bramley, G., Dempsey, N., Power, S., Brown, C. & Watkins, D. (2009) Social sustainability and urban form evidence from five British cities, Environment and planning A, Vol. 41, No. 9, pp. 2142-2125.
  18. Colantonio, A, & Lane, G. (2008) Measuring Social Sustainability: Best Practice from Urban Renewal in the EU 2008/02, EIBURS Working Paper Series November. Oxford Institute for Sustainable Development (OISD)– International Land Markets Group.
  19. Colantonio, A.T., Dixon, R., Ganser, J. & Carpenterand A. (2009) Measuring Socially Sustainable Urban Regeneration in Europe.
  20. Coleman, J. S. (1988). Social capital in the creation of human capital، American Journal of Sociology: Vol. 94, pp. 95-120.Das, D. (2014) Urban Quality of Life A case study of Guwahati), Social Indicators Research, Vol. 88, No. 2, pp. 297-310.
  21. DFID, (2002) Indicators for Socially SostainableDevelopmenthttp://www.livelihood. org/info/docs/wssd-indbr.pdf.
  22. Dempsey, N., Bramley, G., Power, S. & Brown, C. (2011) The social dimension of sustainable development ( Defining urban social sustainability), Sustainable Development, 19, No. 5. pp. 289-300.
  23. Khaled Galal, A. (2012) Urban social sustainability ( a study of the Emirati local communities in Al Ain) , Journal of Urbanism: International Research on Placemaking and Urban Sustainability: Vol. 5, No. 1. pp. 41-66.
  24. Murphy, K. (2012) The Social Pillar of Sustainable Development (A Literature Review and Framework for Policy Analysis). Sustainability Science, Practice and Policy,Vol. 8, pp. 34-67.
  25. Penninx, R. Kraal, K. Martinello, M & Vertovec, S. ( 2004) Introduction: European cities and their new residents. In Citizenship in European Cities: Immigrants, Local Politics and Integration Policies, 2020,Taylor and Ferancies.
  26. Suopajarvi, L., Poelzer, G.A., Ejdemo, T., Klyuchikova, E., Korchak, E. & Nygaard, V. (2016) Social sustainability in northern mining communities ( A study of the European North and Northwest Russia), Resources Policy, Vol. 47. pp. 61-68.
  27. Thin, N. Lockhart, G.Yaron. (2002) Conceptualising Socially Sustainable Development. Paper prepared for DFID and the World Bank, DFID, Mimeo.
  28. Wilkinson, R & Marmot, M . (2003). Social Determinants of Health: the Solid Facts. World Health Organization, 2, Copenhagen: Richard Wilkinson and Michael Marmot.
  29. Weingaertner, C. &  Moberg.  (2011) Exploring Social Sustainability: Learning from Perspectives on Urban Development and Companies and Products. Sustainable Development.